You are here:: เกี่ยวกับโครงการ ระบบควบคุมและรับสัญญาณ
 
 
ukash |ukash satın alma |

ระบบจรวดนำส่ง

ระบบจรวดนำส่ง

จรวดที่ใช้ในการนำส่งดาวเทียมธีออส ขึ้นสู่วงโคจรในอวกาศ มีชื่อว่า จรวด Dnepr ซึ่งสามารถอ่านออกเสียงได้เป็น "เนี้ยบ" หรือ "เนปเปอร์" ก็ได้


รถขนส่งส่วนหัวของจรวด Dnepr เพื่อนำไปติดตั้งกับตัวจรวด 


จรวด Dnepr นั้นพัฒนามาจากขีปนาวุธข้ามทวีปแบบ R-36M หรืออีกชื่อหนึ่งคือ SS-18 "ซาตาน(Satan)" ที่เรียกโดยกองกำลังนาโต้ (NATO) จรวด Dnepr ถูกนำเข้าประจำการในกองกำลังขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ของรัสเซีย (มีฐานะเทียบเท่ากองทัพบก กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ) นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989


ส่วนหัวของจรวด Dnepr 


ด้วยประสิทธิภาพของจรวด Dnepr ทำให้มันถูกเปลี่ยนไปเป็นจรวดส่งดาวเทียม ภายหลังจากการสิ้นสุดของสงครามเย็น (Cold War) โดยปัจจุบันบริษัท ISC Kosmotras ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างรัสเซีย ยูเครน และคาซัสถานเป็นผู้ดูแลการปล่อย ซึ่งบริษัทรายงานว่ายังมีขีปนาวุธ SS-18 อยู่อีก 150 ลำที่สามารถเปลี่ยนเป็นจรวด Dnepr ได้ และสามารถรองรับความต้องการได้จนถึงปี 2020


ขั้นตอนการส่งจรวด และรายละเอียดการแยกตัวของจรวดในแต่ละขั้นตอน 


จรวด Dnepr เป็นจรวด 3 ท่อน (3 Stage Rocket) มีความยาว 34.3 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 3 เมตร มีน้ำหนักเมื่อบรรจุเชื้อเพลิงแล้วประมาณ 211,000 กิโลกรัม ใช้เชื้อเพลิงเหลว สามารถเร่งความเร็วได้ถึง 7.9 กิโลเมตร/วินาที โดยมีระยะยิงที่ 10,200 - 15,200 กม. สามารถส่งดาวเทียมที่มีน้ำหนักระหว่าง 3,600 - 4,500 กิโลกรัม ขึ้นสู่วงโคจรระดับต่ำ ที่ความสูงตั้งแต่ 300 กิโลเมตรขึ้นไป

จรวด Dnepr ถูกยิงขึ้นฟ้ามาทั้งหมด 10 ครั้ง นำส่งดาวเทียมขึ้นไปในอวกาศแล้ว 41 ดวง โดยดวงแรกเป็นดาวเทียมชื่อ UoSAT-12 ซึ่งเป็นดาวเทียมของมหาวิทยาลัยเซอร์เรย์ (University of Surrey) เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1999


หัวจรวดแยกออกจากกัน เพื่อเตรียมปล่อยดาวเทียมธีออสสู่วงโคจร